About me

La meva foto
Todos empezamos a escribir por la misma razón: para liberar los pensamientos más profundos que tememos pronunciar en alto; para ahogar nuestras ansias de llorar y de gritar; para libar el sabor de vaciarnos un poco por dentro y llenar, de arriba abajo, una hoja en blanco que sin nuestros pedacitos de alma en vela, seguro seria del todo insustancial. Ésta es la versión más pura de mi alma. Más bien dicho: esta es mi alma en carne viva. Descubre mis palabras, saborea mis ideas insumisas, absorve un poco de mi eséncia. Dicho esto, soy Alessia Garnet: un futuro, joven y prometedor proyecto de escritora. Una pequeña alma blanca, viva, caótica y valiente.
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris vida. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris vida. Mostrar tots els missatges

dijous, 31 de desembre del 2015

Tot ziens 2015;)

Just for curiosity, do you ever wonder how lost you are? In your life, in your thoughts, in the world? 
Well, in any case, never mind but, if you ever feel lost, go, escape, go somewhere you have never been before, where you can feel even more lost if possible and there, and then, close your eyes, listen to the nothingness, or to the everythingness, and shout. Cry if you need so, or laugh. Smile, why not? Let go of everything and decide what to retain. The love? The hate? Your friends? Your dreams? Your wounds? Your broken heart? Your ambitions? Your memories? Hold on to those that you decide to keep and go back, or not back, just go and find your way. Because then, it will probably be the right one and, never mind whatsoever, just don't look back, don't stumble over the same rock twice. You're beautiful. Probably and most surely you are. Besides, I know it's weird to write about this on this day of the year, the fucking 31st of December, exactly the last day of 2015 but I'm sick of all this bullshit that everyone is writing and posting nonstop. If you want to celebrate this day (which, in my opinion, lacks of any "specialness" possible), go and toast today for all the insanities you have committed this year, for all the great moments and for every time that you've rose up after a terrible fall. However, remember, don't do that because it is the 31st of December, do it because you've been such an incredible fighter during these last 365 days. Yeah, you did it. And you will do it awesomely again this next year so, get yourself drunk tonight and fuck all the pain and drawbacks that might have embittered this last year of your life. Night is yours, Life is yours. World can be yours if you decide to be there for it. 
Happy New Year 2016, Tot Ziens 2015.

Alessia Garnet

La Fageda d'en Jordà i Crespià // La Garrotxa // Catalunya

dijous, 1 d’octubre del 2015

Between Heaven and Hell

Between Heaven and Hell

On occasions I believe that Heaven and Hell do certainly exist. Like there is one place where the good is done and the light shines bright, and another where the wrong reigns and the shadows rule. In my conviction, these two singular places reside somehow simultaneously within the existence of our days and beyond the boundaries of our world. From time to time I can even feel I'm able to glimpse them amid the lines of the far horizon, alike a narrow stripe hanging hidden somewhere between the Earth and the Realm of the Clouds. Every single day they rise, along with the moon and the sun. They rise and watch us do our little and insignificant moves, as if they watched some children play in the park. They stay there, somewhat latent, waiting for us to commit some kind of sin or some act of kindness that might take us closer to one of them. Indeed, every sunrise, Heaven gives us a chance to fly to him, dressing that shiny early-morning-blue of his, wearing on its sparkling white curtains and allowing us to be delighted with the virtue of its graceful light. It stands there, giving us the chance to do some good deed, something altruist, somewhat peaceful that will make us encounter true reconciliation, love. On the other hand, by the end of the day, when the sun falls and the twilight begins Hell comes up, magnificently with its stunning reddish, brown and orange colours, bathing the sky in an abstract fire that only he knows how to paint. He extends his hands and offers us the fortuity of joining him, of joining the luscious sin and revel in the sweetness of immorality. As for us, we can do nothing but stand there, staggering like a music-box-dancer and going slowly toward one or the other depending on the fate of our lives, on the stream of our destinies.

Alessia Garnet


dilluns, 27 de juliol del 2015

Jamás se regresa

"No te enamores de una mujer que lee, 
de una mujer que siente demasiado, 
de una mujer que escribe.

No te enamores de una mujer culta, maga, delirante, loca. 
No te enamores de una mujer que piensa, 
que sabe lo que sabe y además sabe volar; 
una mujer segura de sí misma.

No te enamores de una mujer que se ríe o llora haciendo el amor, 
que sabe convertir en espíritu su carne; 
y mucho menos de una que ame la poesía, 
o que se quede media hora contemplando una pintura 
y que no sepa vivir sin la música.

No te enamores de una mujer a la que le interese la política 
y que sea rebelde y sienta un inmenso horror por las injusticias. 
Una que no le guste para nada ver la televisión. 
Ni de una mujer que es bella
sin importar las características de su cara y de su cuerpo.

No te enamores de una mujer intensa, lúdica, lúcida e irreverente. 
No quieras enamorarte de una mujer así. 
Porque cuando te enamoras de una mujer como esa, 
se quede ella contigo o no, 
te ame ella o no, 
de ella, 
de una mujer así, 
jamás se regresa..."




Martha Rivera Garrido, poeta dominicana.

dimarts, 21 de juliol del 2015

Llegar para partir.

Puede que, al fin y al cabo, yo sea esa clase de chica. La que siempre está y, a la vez y con todo su sinsentido, no está. Esa que siempre tiene un hueco guardado en algún lugar del mundo, o a la que siempre esperan en alguna parte pero que, del mismo modo, nunca asegura que vaya a durar mucho o no vaya a abandonarlo en algún momento dado. Ese tipo de chica que aparece un día de la nada y te muestra su más sincera sonrisa: "¡Hola, esta soy yo!", esa chica a la que cuesta pillar el truquillo y es un tanto difícil de entender pero a la que, pasado un poco tiempo, no quieres dejar ir. Puede que sea el estilo de chica que sabe robar un corazón pero, con gran pesar, se que también soy esa clase de chica a la que acaba siendo fácil decir adiós. Supongo que el principal motivo es mi salvaje y despreocupado modo de ser: siempre arriba y abajo, a izquierda o derecha indiferentemente, haciendo y deshaciendo sin inquietarme mucho por las consecuencias. Soy esa peculiaridad de persona que se preocupa más por vivir que no por equivocarse y, aunque no lo quiera, se nota. Se nota en mis palabras, en mis idas y venidas y en el rastro de mis ideas. Quizás haya nacido para ser una nómada del siglo XXI, para seguir al viento y acechar la luna. Puede que mi lugar esté en ninguna parte y, a la vez, en todas partes. Que el mundo entero sea mi hogar. Cada ciudad, cada calle, cada paraje y cada océano sean un pequeñito trozo para mi de lo que todos llamamos casa. Es verdad, tengo esa inquietud en el hondo de mi estómago que me grita a toda voz que ya es hora de partir. Partir y decir adiós para luego descubrir y encontrar, sentar y reposar y luego, cuando esas ansias me lo vuelvan a pedir, volver a recoger y marcharme otra vez.

Alessia Garnet


divendres, 8 de maig del 2015

Bonita Porto

Walking through Porto is like swimming in a chaotic sea of colourful buildings, impressing cathedrals, charming alleys and beautiful gardens all mixed up with its tiny dreamlike fishes, hiding and dancing all around. 

As I walk along the city I find myself lost between a centenary of vibrant and narrow streets, making me aware of how amazing this lawlessness turns out to be and, simultaneously, I can't help but fall in love with the glory of this incredible and remote place, lost and found somewhere in Portugal. 

As soon as I stare at the whole scenario up from the bridge I realize there's nothing as big to have no solution nor nothing as small to be useless. 

I realize this city has a golden scent floating all around its surfaces: caressing Rio Douro, running between its alleys, living inside the Tripeiros' hearts and flying in its air. You can smell it, you can breathe it, you can even touch it but you can't just ignore it.

Thanks Porto, for freeing my mind when I was enchained, muito obrigada.

Alessia Garnet



































et ça c'est tout.
OBRIGADISSIMA.
(Fotos propias, Copyrights reservados)
"A veces una imágen vale más que mil palabras"
Serviros vosotros mismos, supongo que con las fotografias habréis entendido la mágia de la que hablo cuando hablo de Porto y su bonita eséncia.

Alessia Garnet


Breve y en castellano, dirigido a las personitas con las que me crucé en Porto;

Adoro Porto. Es un precioso caos de edificios a orillas de un río de mil colores. Es un espectáculo de formas y matices en medio de una ciudad de personas de oro.

Gracias a vosotros (todos los que formasteis parte de mi viaje: Patricia, Rui y David; Dominique; los tres de Salamanca; Juau y Graça; los ingleses; Vasco y sus amigos; Elias y los que me dejo) y a esta maravillosa ciudad, mi experiencia no podría haber sido mejor.

Me llevo conmigo una parte de Porto, os llevo a todos conmigo a Barcelona en un pequeño pedacito de mi coraçao.

Com muito amor,
Alessia.

diumenge, 12 d’abril del 2015

Lo que somos, las guerras que libramos.

A veces, sin quererlo, nos adentramos en rincones oscuros y profundos de nuestras mentes, sitios donde viven en controversia nuestros errores e ideas del pasado, nuestros deseos y sueños del presente y la incertidumbre e ilusión del futuro. Quienes hemos sido, quienes queremos ser y como debemos acabar siendo. Nos encaprichamos de los conceptos y nos complicamos buscando una respuesta y una justificación clara de todos nuestros actos.

Tenemos, a menudo, una extraña sensación que nos lleva a cuestionarnos las razones de nuestro modo de obrar cómo si no pudiéramos, simplemente, dejarnos llevar por lo que somos. De verdad, nos encaprichamos de los conceptos: los sociales, los éticos, las modas,... Y es en el proceso de analizar nuestra situación respecto a ellos que a veces nos perdemos a nosotros mismos en la búsqueda de esa brizna de comprensión extraoficial. Somos frutos de nosotros mismos aunque, claro está, debemos crearnos una opinión propia sobre todo aquello que nos rodea pero debemos comprender primero que es inútilmente inútil luchar contra tu naturaleza solo porque creas que es mala. 

La felicidad no nace de aquello que la sociedad implica que conlleva felicidad sino de aquello que, contra todo pronóstico, sea capaz de hacernos feliz. Incluso si va en contra de las leyes naturales del universo, no deberíamos cuestionarnos el porqué, deberíamos, simple y únicamente, disfrutar de ese diminuto fragmento de surrealista e imperfecta felicidad. Verás, las personas, por lo general, podemos ser cuatro cosas: agua, aire, fuego o tierra. Aunque es común que tengamos también un poco de todo, es lo que denominaríamos equilibrio. Si piensas un poco más allá, los primeros en filosofar sobre la naturaleza del humano nos describieron así: estábamos hechos por los cuatro elementos y, según mi parecer, quizás no fuera una reflexión con mucho trasfondo científico pero algo de certidumbre sí contenía.

El agua es cambiante, no tiene una forma fija pero siempre tiene un rumbo determinado y siempre encuentra el modo de llegar a él, buscando caminos complicados y subterráneos si es necesario. Es fuerte, aunque no lo parezca, pero suave y completamente adaptable.

El fuego, al contrario, no tiene nada de suave. Raramente tiene destinos fijos y se deja llevar por las circunstancias, ardiendo sin darse ni siquiera cuenta. El fuego abrasa y a la vez, hiela en su ausencia, es eso que quieres tanto pero a la vez sabes que no puedes poseer porque, no es constante, ni siquiera sabe a dónde va.

El aire goza de la delicadeza y la calma. Sabe esperar y sabe romper. Es ese que siempre está pero a veces no percibimos ya que aguarda siempre el momento idóneo. Nunca se pierde, solo espera y se maravilla viendo como el resto juegan a ritmo incesante.

Por último, tierra. Es tan fuerte que sin ella nada más existiría. Es ese punto de apoyo, eso capaz de mantenernos firmes y fieles, de algún modo, a lo que somos el resto. La tierra es fuerte pero, a la vez, testaruda y terriblemente inalterable. Es aquella que nunca te va a fallar pero tampoco te va a acompañar en caso que debas cruzar océanos para encontrar un poco de luz.

Todos estamos hechos de porcentajes determinados de cada tipo, algunos más puros, otros más equilibrados. Somos una mezcla pero somos como somos y no podemos no estar en acuerdo con ello ya que, sin duda alguna, el primer paso hacia esa "paz interior" de la que tanto se habla es aceptar como somos, sin intentar alterar los cristales de los minerales que nos configuran como almas, como personas vagantes de este mundo infame.



Alguien me contó, hace poco, que el querer ser distinta le removía las tripas hasta el punto de rozar la inestabilidad, creí que debía decirle algo al respeto y pensé sobre lo que todas esas ideas que zumbaban por su cabecita despertaban dentro de la mía y, gracias a ello, me di cuenta de algo. 

Somos almas exhaustas, estamos terriblemente cansados de tanto luchar y, aun así, no tenemos porqué luchar tanta guerras porque, cuantas más, menos venceremos.

Déjame explicarme, la primera guerra siempre es inevitable: es la guerra contra el destino, contra la vida, esa en la que caes y debes levantarte, esa en la que constantemente debemos aprender a levantarnos una y otra vez siempre y aunque todo parezca perdido. La segunda es esa en la que vas a luchar para sobrevivir y adaptarte a las ideas cambiantes de tu alrededor, no siempre es dura, no siempre requiere luchar pero, aun así, es una guerra. La tercera será esa que lucharás para convencerte de que la segunda debe ganar, esa en la que te forzarás a traicionar tu verdadera naturaleza solo por el hecho de que creas que puede ser incorrecta. Es una guerra sin sentido que te va degradar los adentros sin que ni siquiera te des cuenta. 

Así mismo, olvídate de la tercera, eres perfecta tal como eres. No la vas a ganar. Nunca. Tu belleza inconscientemente intrínseca tiene demasiadas armas. Despéjate de la segunda, fluye sin más. Céntrate en ser tu mejor versión y usa tus mejores cartas en la primera y, solo así, verás que puedes ser vencedora, que puedes ser feliz, que puedes ser tu misma.

Alessia Garnet

dijous, 19 de març del 2015

Equivocar-se

Els moments que ens porten a equivocar-nos.
Els moments que ens porten a cometre errors irremeiables.

A vegades penso en els factors que ens porten a aquests moments. Els factors que activen el detonant d'aquests desastrosos instants.
Em qüestiono si són intrínsecs o bé conseqüents, si són fruits de la casualitat o si, en tots els casos diferents i possibles, ens haguessin dut al mateix resultat.

Crec que aquells que no tenen prou valor per actuar i decidir es posen en boca paraules com destí i casualitat, ambdós descendents de la fortuna, ambdós excuses per justificar accions, preguntes, respostes i remordiments.

Tractar de casualitat els successos inesperats és restar importància a moments vitals, és ignorar portes que ens durien a llocs, situacions o persones increïbles. 
Alhora, tractar de destí als mateixos successos és veure les portes però, en aquest cas, deixar que elles t'escullin a tu.

Les coses bé han de passar per certes raons i a això, d'alguna manera, se li pot dir destí o casualitat. El que no ho és, és el que nosaltres decidim fer envers aquestes, decidir quines portes obrirem i quines tancarem, decidir lluitar o decidir deixar-se vèncer, decidir obrir-ne una o obrir-les totes. Per això són paraules que mai haurien de ser utilitzades com excuses, són paraules trampa. 

És aquí on les persones tenim l'oportunitat de demostrar el que som i el que valem. Com sempre dic, "God made us Human. We choose who to be".

De la mateixa manera, encarar una por no és dolent, en canvi, acceptar-la i deixar-la anar una darrera vegada, deixar-la amagar-se de nou potser sí que ho és. Com ja he esmentat, és la decisió que prenem el que fila el següent moviment del que entenem per destí o, si ets dels que "passa de tot", casualitat.

Tota acció té una repercussió; tota decisió, una altra de conseqüent. No som víctimes del que ens passa (almenys la majoria de vegades), són les nostres pròpies decisions les que ens hi duen. No ens han trencat el cor, hem permès que ho fessin. No l'hem cagat sense voler, hem decidit fer-ho. No hem robat un petó inconscientment, ho hem fet plenament conscients.

Ser conseqüents, ser valents. Equivocar-se. Obrir o tancar portes.


Alessia Garnet

dijous, 15 de gener del 2015

Mira més enllà..

No és que no sigui feliç, no, per res del món. De fet, no ser feliç seria una increïble bogeria. El que dic és que al món hi cal gent de totes les maneres. Gent que sàpiga veure que els humans som, per naturalesa, egocèntrics, superficials i egoistes, i altres que no ho vulguin veure així. Sí, bé, jo em considero del primer tipus, es clar. És per això que capturo petites porcions de natura, segresto imatges reals d'un món real per a que la gent les miri. No amb un minut, ni amb deu. Perquè la gent s'hi assegui al davant durant una estona i mirant hi vegi alguna cosa més enllà d'una pura imatge i que desprès, tranquil·lament, en puguin parlar i entendre l'un de l'altre, allò que hi veuen. Crec que, en part, és per això que em llevo amb ganes de venir aquí, pintar i maquinar dins el taller, perquè sóc feliç d'aquesta manera i perquè no hi ha millor manera de perdre el temps que fent allò que a un li apassiona.

Alessia Garnet.
Transcripció de les paraules de Jordi Fulla, artista i geni, al programa del 33 "Blanc sobre Blanc".
El seu web: http://www.jordifulla.com/
A continuació, algunes de les seves obres.